Mijn passie: de bandoneon

De fascinatie voor de bandoneon dateert al van mijn twaalfde. Toen speelden mijn zus Marjan en ik een arrangement voor twee accordeons, gemaakt door Marjan, van de compositie “Close your eyes and listen” van Astor Piazzolla. Sindsdien liet de bandoneon mij niet meer los. Telkens als ik het instrument hoorde spitste ik mijn oren. Zo kwam het dat, lang voordat Carel Kraayenhof beroemd werd door “het huwelijk”, mijn kast al vol stond met muziek van Astor Piazzolla en Sexteto Canyengue.

Harry Dijkstra, bandoneonist in onder andere Corrientes Cinco en Feca con Chele is mijn bandoneonleraar. Mede dankzij zijn enthousiasme en geduld raakte ik meer en meer vertrouwd met de bandoneon, die ik ruim een jaar in bruikleen had van Harry Geuns. Na een jaar les wist ik het zeker; de bandoneon is mijn instrument. Kort daarna kocht ik mijn eigen bandoneon en sindsdien gaat er geen dag voorbij waarop ik dit bijzondere instrument bespeel.

Mijn bandoneon is een 142 tonige Alfred Arnold, “Rheinische Tonlage”, in 2009 gekocht bij Carsten Heveling in Wuppertal. Er waren destijds bij Carsten drie bandoneons waaruit ik kon kiezen. Ik heb op alle drie lang gespeeld, maar ik voelde eigenlijk al direct dat dit instrument het meest bij mij paste.

Nadat Rocco Boness in 2011 in Oldenburg dit instrument volledig had gereviseerd, kwam er nog een dimensie bij en kon ik mijn oren niet geloven toen hij er iets op speelde. Was dit míjn bandoneon? Wat voelde ik mij – en voel ik mij nog steeds – rijk toen ik hem weer mee naar huis nam.

Uitleg over de bandoneon in het algemeen is o.a. hier in de Wikipedia te vinden.